Devlet Tiyatroları Genel Müdürü ve oyuncu Tamer Karadağlı ile Sinema Atölyesi: (2)

Dünya Haberleri - Dış ve Ekonomi Haberleri Yayın Müdürü Barışkan Ünal'ın moderatörlüğünde düzenlenen Sinema Atölyesi'nin Sinema, Dizi, Tiyatro Oyunculuğu ve Seslendirme temalı 18. Bölümü'nün konuğu oldu.

Uzun yıllardır ünlü oyuncuların dublajını yapan Karadağlı, dublajın en önemli unsurunu karaktere hizmet ediyor olmak şeklinde tanımlayarak, Sesiniz eğer bilinirse hemen, bu bilmem kim diyorsanız, demek ki başarılı olamamış onu seslendiren. Yani sesin karaktersiz olması, role göre adapte olması gerekir. diye konuştu.

Devlet Tiyatroları Genel Müdürlüğünü neleri yapıp neleri yapamayacağımı bilerek kabul ettiğini belirten Karadağlı, Benim en büyük avantajım çok iyi bir ekip kurdum ve çok ciddi başarılara imza attık. Bunu ben tek başıma yapmadım. Ekibimle birlikte yaptım. Çünkü Devlet Tiyatrolarında hem yönetici hem idareci olmak zorundasınız. İkisinden biri değil, birlikte yürütmek zorundasınız çünkü dediğim gibi Türkiye'nin en büyük sanatsal kurumu. dedi.

Seyirci ve turne sayısını ciddi oranda artırdıklarını ifade eden Karadağlı, Yeni tiyatrolar kurduk. En son Van ve Kars Devlet Tiyatrosunu açıyorum şimdi. Arada Batman'ı da açtık. Şimdi bütün bunlar çok güzel gelişmeler, çok yorucu. Çünkü bir sanat kurumunu yönetmek, idare etmek kolay bir şey değil. Ama çok da keyifli. ifadesini kullandı.

Karadağlı, Devlet Tiyatrolarının kendine yeten sistemiyle dünyada tek olduğunu anlatarak, Bizim kadar aktif çalışan, böyle bir potansiyelle aktif çalışan başka bir tiyatro yok. değerlendirmesinde bulundu.

Söyleşinin dublaj ve tiyatro ile ilgili bölümlerinin detayları şöyle:

Barışkan Ünal: Dublaj yapmaya üniversite hayatında başladınız ve ünlü isimleri seslendirdiniz. Dublaj yapmaktaki en önemli unsurlar nedir? Aktörün kendi ses tonunu, üslubunu mu yansıtmak daha fazla ön plana çıkıyor yoksa kültürel olarak seyirciye göre uyarlamalar olabiliyor mu?

Tamer Karadağlı: Onu iki türlü ayırmak gerekiyor. Neredeyse 40 sene önce biz TRT'de başladık. TRT'de seslendirme müdürü olur verirdi, ondan sonra seslendirme yapmaya başlardık. TRT'deki dublajlar çok nettir. En güzel Türkçe ile hatasız şekilde o rolü üzerinden gelmeniz gerekir. Fakat son zamanlarda sinemada dublajlı olarak gösterilen filmler biraz daha Türkçeye uygun hale getirilebiliyor. Mesela TRT'de “r”lere dikkat ederiz, geliyorlar deriz ama şimdi sinema dublajlarında “geliyolar” da diyebiliyoruz. Daha doğal konuşulsun denebiliyor.

Dublajın en önemli unsurlarından biri karaktere hizmet ediyor olmak. Sizin orada yorum katmanız diye bir şey söz konusu değil. Çünkü o yorum zaten oyuncu, yönetmen tarafından katılmış. Yönetmen aylarca o rolle ilgili zaten düşünmüş, taşınmış. O rolü oynayacak oyuncuyu seçmiş, onunla günlerce, haftalarca tartışmış. O filmi çekmiş, tekrar o sahneleri çekmiş, beğenmediği bir tonlama varsa yeniden o sahneyi çekmiş ve filmi bitirmiş. Sizin o stüdyoya girip de onların aylarca, yıllarca uğraştığı bir şeyde iki saat içinde ben bunu böyle yorumluyorum deme hakkınız yok. Siz role hizmet ediyorsunuz.

Barışkan Ünal: Bazı canlandırdığınız aktörleri tekrar farklı filmlerde seslendirmek zamanla daha kolaylaşmaya başlamıştır.

Tamer Karadağlı: Benim şansım şuydu, birçok oyuncuyu zaten sinemada iyi izlediğim için ya da o filmleri daha önceden seyrettiysem benim için prova gibi oluyordu. Yani “Baba” filminde Al Pacino'yu, Michael Corleone karakterinde seslendirdim. Ama ben “Baba”yı herhalde 27 kere filan seyretmiştim, neredeyse ezbere biliyordum filmi. O yüzden onu seslendirirken birçok repliği bildiğim için onu Türkçede nasıl söyleyeceğimi çok iyi biliyordum. Ya da Clint Eastwood'u seslendirirken, “Iron Man”de Robert Downey Junior'u. Keyif alıyorum çok keyifli bir iş.

Barışkan Ünal: Animasyon da hiç seslendirdiniz mi?

Tamer Karadağlı: Sincap seslendirdim ben yıllarca. “Chip and Dale” diye bir sincap ikilisi vardı. “Arı Maya”da Philip vardı, çekirgeyi seslendiriyordum. “Hoppa, hoppa” diye.

“En özeli Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk'ü seslendirdim”

Barışkan Ünal: Peki sizin için en özel ya da en aklınızda kalan dublaj ya da seslendirme hangisi?

Tamer Karadağlı: En özeli Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk'ü seslendirdim. “Börü” filminde ölmeden önceki son 12 günü. Orada Atatürk’ün bütün videolarını izledim, bütün tonlamalarını, o konuşma “pattern”ini yakalamak için uğraştım ve filmde özellikle rica ettim jeneriğe adım yazılmayacak, benim seslendirdiğim bilinmeyecek diye.

Barışkan Ünal: Ben dinledim, sizin seslendirdiğiniz belli olmuyor.

Tamer Karadağlı: Evet, kimse bilemedi. Benim de gurur duyduğum işlerden biridir. Çünkü sesiniz eğer bilinirse hemen, bu bilmem kim diyorsanız, demek ki başarılı olamamış onu seslendiren. Yani sesin karaktersiz olması, role göre adapte olması gerekir. Yoksa hep aynı ses tonuyla, “Aa bu bilmem kimin sesi” diyorsanız bence o, başarılı bir dublaj değil.

Barışkan Ünal: Mesela “Iron Man”ı Iron Man olarak, Tamer Karadağlı gibi hissettiğinde bir çatışma oluşur.

Tamer Karadağlı: Tabii. Ne zaman (Haluk gibi) “Ana” diyecek diye bekliyorsunuz o zaman.

Kızıma bazen tuhaf geliyor ona çünkü mesela “Avengers: Endgame”i birlikte seyrettik. Iron Man ölüyor filmde ve kızına bir not bırakıyor. Zeyno hüngür hüngür ağlamaya başladı. Babasıyla da özdeşleştirdiği için şimdi benim seslendirdiğim şeyleri öyle seyretmeyi sevmiyor. “Aslan Kral”da da Mufasa'yı da ben seslendiriyordum. Gelip oğlu “Baba, kalk, baba baba” dediği sahnede çok kötü oldu. Bazen keyif alıyor, bazen hoşuna gitmiyor. Darth Vader'ı seslendiriyorum ben “Star Wars”ta. Onda hoşuna gidiyor çünkü “Senin baban benim” dediğim yer var, onu böyle arada kullanıyor. “Bak benim babam.”

Seyirci sorusu: Ben seslendirme yapmak istiyorum. Tiyatro izlemeyi çok seviyorum. Küçükken oynadığım birkaç şey de olmuştu. Bizim gibi gençlere ne tarz bir tavsiye verirsiniz? Kendimizi nasıl geliştirebiliriz? Neye daha çok yatkın olduğumuzu ya da hangisine daha çok odaklanmamız gerektiğini nasıl anlayabiliriz?

Tamer Karadağlı: Benim dönemimle sizin döneminiz çok farklı. Benim kızım da 20 yaşında bu arada. O yüzden onda da görebiliyorum birçok şeyi. Şimdi sizin avantajlarınız da var, dezavantajlarınız da var. Avantajlarınız, dünya küçüldü. Çünkü internetten dolayı artık bilgiye çok daha rahat ulaşabiliyorsunuz. Ama o bilginin doğruluğunu check etmeniz gerekiyor. Biz eskiden bilgiye ulaşmak için kütüphanelere giderdik, araştırırdık. Şimdi bu şansınız sizin çok fazla yok. Şans da değil, böyle bir ihtiyacınız da yok. Avantajınız artık dünya küçüldü. Birçok şeyin ne olduğunu çok daha rahat görebiliyorsunuz. Deneme yanılma yöntemi gibi olmayabiliyor. Ama biraz önce bizim konuştuğumuz o para, şöhret çok keyifli kısmı, bizim zamanımızda biraz daha masumdu. Şimdi böyle bir tehlike var. Ona sizlerin çok dikkat etmesi gerekiyor. Çünkü sosyal medya artık o kadar zıvanadan çıkmış vaziyette ki onun dengesini bulmak çok zor. Ne yapmak istediğinden ziyade ne yapmak istemediğine karar ver bence önce. Ne istemiyorum? Şunları, şunları istemiyorum. Peki neler yapmak istiyorum? Bunlar için neler yapmam gerekiyor? Artılarını, eksilerini değerlendir. Yani kendindeki artıları bir kağıda yaz, kendin için birine göstermen adına değil. Eksileri de yaz. Çabuk sinirlenebiliyorum, çabuk vazgeçebiliyorum, motivasyonumu kaybedebiliyorum. Artılarını da dürüstçe yaz. Ve artılarını parlatmak için uğraş, eksilerini de o çapakları temizlemek için uğraş. Evet, kafanız çok karışacak. Bunun da tadını çıkarın. Çünkü hayatınız boyunca çalışmak zorunda kalacaksınız. Şu anda en keyifli zamanı yaşıyorsunuz. Karar verme aşamasındasınız. Kararlarınızı kendiniz verin.

Barışkan Ünal: O zaman ben bir ekleme sorusu yapayım arkadaşım. Mesela bir genç kendisinde bir oyuncu hamuru olup olmadığını nasıl algılayabilir?

Tamer Karadağlı: Bir tiyatro grubuna girecek. Kendi yapabilitesini ancak o şekilde fark edebilir. Ya da bu işi profesyonel olarak yapmak istiyorsa konservatuarlara, tiyatro bölümlerine girmeyi deneyecek. Eğer o hamuru varsa zaten hocaları onu görüp alacaktır. Nasıl bir hayat, nasıl bir koşuşturma, prova süreci, rolle nasıl bir alışverişi var. Bütün bunlar aslında deneyip yanılmayla da alakalı. Ya ben çok istiyordum aslında bu işi yapmayı ama biraz sıkıntılı bir iş de diyebilir.

“(Devlet Tiyatroları) İşi kabul ederken de neleri yapıp neleri yapamayacağımı bilerek girdim”

Barışkan Ünal: Üç senedir Devlet Tiyatroları Genel Müdürlüğünü yürütüyorsunuz. Sektörün oyuncu, özel tarafındayken şimdi devlet tarafındasınız. Dışarıdan bakıp da sonra içerisine girdiğinizde bu üç sene boyuncaki farklılıklar, deneyimler neydi?

Tamer Karadağlı: Çok farklı bir şeymiş bürokrasi. Ben hayatım boyunca hep özel sektörde çalıştığım için hiçbir zaman devlette çalışmadım. Belli bir yaştan sonra, normalde benim yaşımda insanlar emekli olup özel sektöre geçiyor. Ben özel sektörden devlete geldim. Ama sonuçta Türkiye'nin en büyük sanat kurumu ve biz yine sanat yapmaya devam ediyoruz. Tabii ki bürokratik tarafı ağır basıyor. Benim en büyük avantajım çok iyi bir ekip kurdum ve çok ciddi başarılara imza attık. Bunu ben tek başıma yapmadım. Ekibimle birlikte yaptım. Çünkü Devlet Tiyatrolarında hem yönetici hem idareci olmak zorundasınız. İkisinden biri değil, birlikte yürütmek zorundasınız çünkü dediğim gibi Türkiye'nin en büyük sanatsal kurumu. 3 bin 500 çalışanı var, 1000 sanatçısı var. Bunun yanında sanat teknik tarafı var, memurlar var. Birçok insanın derdine derman olmak zorundasınız ve sürekli çözüm üretmek zorundasınız.

Ben başarı odaklı bir insanım zaten. İşi kabul ederken de neleri yapıp neleri yapamayacağımı bilerek girdim ve gerçekten çok ciddi işler yaptık, çok güzel başarılara imza attık. Seyirci sayımızı inanılmaz arttırdık. Turne sayımızı inanılmaz arttırdık, yeni tiyatrolar kurduk. En son Van ve Kars Devlet Tiyatrosunu açıyorum şimdi. Arada Batman'ı da açtık. Şimdi bütün bunlar çok güzel gelişmeler, çok yorucu. Çünkü bir sanat kurumunu yönetmek, idare etmek kolay bir şey değil. Ama çok da keyifli.

“Çok zengin bir repertuvar yaptık. Turnelerimiz inanılmaz başarılı geçti”

Barışkan Ünal: Seyirci sayısını bayağı artırdık dediniz. Bundaki en önemli faktörler neydi? Repertuvarlarda mı yeniliğe gidildi, açılan Devlet Tiyatroları sayısı mı etkili oldu?

Tamer Karadağlı: Doğru repertuvarları bulmak, seyircilerin ilgi duyacağı oyunları seçmek çok önemli. Çünkü burası Devlet Tiyatroları, halkın tiyatrosu. Daha erişilebilir, daha ulaşılabilir olması gerekiyor ve çok doğru bir repertuvar yaptığımıza inanıyorum. Çok zengin bir repertuvar yaptık. Bunun yanında turnelerimiz inanılmaz başarılı geçti. Çok yere turne yaptık. Türkiye'de gitmediğimiz yer kalmadı. Biz sadece büyük şehirlere değil, köylere, mezralara kadar gidiyoruz. Eğer tiyatro salonları yoksa kamyonlarla, tırlarla gidiyoruz. İki tane tır yaptırdık. Tırların dorseleri açılıp sahne haline geliyor ve hayatlarında hiç tiyatro seyretmemiş insanlara tiyatroyu ayaklarına götürdük. Hayatında hiç tiyatro seyretmemiş çocuklara tiyatro seyrettirdik, çocuk oyunları götürdük. Devlet Demiryollarıyla vagon sahneyi hayata geçirdik. Ankara'dan Kars'a kadar bütün garlarda durup gündüzleri çocuk oyunları, akşamları yetişkin oyunları oynadık. Çok güzel geri dönüşler aldık. Şimdi bunu mümkünse böyle Balkan treni halinde de yapmak istiyoruz. Yurt dışı turnelerimiz çok başarılı geçti. Gerçekten çok başarılı işler yaptık. Bu makamlar hepimiz için gelip geçici ama en azından gittikten sonra güzel işler yaptık diyebileceğim.

Barışkan Ünal: 1 Ekim'de yeni sezon başlıyor. Yeni sezon için yeni projeler ya da yeni duyurular var mı?

Tamer Karadağlı: Bir sürü yeniliğimiz var. Herkesi bekliyoruz. Devam edecek geçen sezondan oyunlarımız var. Gerçekten çok sükse yapmış oyunlarımız var. Bilet bulmak neredeyse çok zor. Bu bizim hoşumuza da gidiyor aslında. Yani bilet bulunamıyor, şikayet alıyoruz bununla ilgili. Bu bir yerde aslında Devlet Tiyatrolarının ne kadar talep gördüğünü gösteriyor ama aynı zamanda da bizim daha ulaşılır olmamız gerektiği fikrini de bize göstermiş oluyor.

Barışkan Ünal: Peki bilet almaları daha kolaylaştırıcı bir sistem bulunacak mı?

Tamer Karadağlı: Çalışıyoruz onun üzerinde. Çünkü online satışlarda bir anda bitiyor. Benim yakın arkadaşlarım böyle bilgisayarın başında durup açıldığı anda almaya çalışıyorlar ve bitiyor. Hatta burada hava dağıtayım. Rekor Dracula'da, benim oynadığım oyunda.

Barışkan Ünal: Broadway'de Türk tiyatrosu oynatma yönünde bazı girişimleriniz vardı, son durum nedir?

Tamer Karadağlı: Göreve ilk geldiğim zaman Bakan Bey'le ilk konuştuğumuzda söylemiştim. Dünyanın her yerine gitmişiz; Rusya, Japonya, Çin, Kore, Orta Doğu, Türkiye Cumhuriyetleri, Avrupa, Balkanlar, Afrika, Güney Amerika, Küba. Bir tek Amerika'ya gitmemişiz. Benim de hayalim bir Türk oyununu, kendi topraklarımızın, kendi hikayelerimizin olduğu yerli ve milli bir oyunu Broadway'e götürmek. Amerika'ya turneye gidelim, Broadway'de 2-3 gün oynayalım. Onun görüşmelerini yapmak üzere nisan ayında ABD'ye gittim. New York'ta 10-12 tiyatroyla görüştük. Çok güzel geçti görüşmelerimiz. Şimdi onların kuratörlerini Türkiye'ye davet edeceğiz.

Devlet tiyatrolarını anlattığımız zaman çok etkilendiler çünkü devlet tiyatroları sistemi dünyanın hiçbir yerinde yok. Bizim kadar aktif çalışan, böyle bir potansiyelle aktif çalışan başka bir tiyatro yok.

Barışkan Ünal: Devlet Tiyatrolarının özellikle dekor, kostüm, her şeyini kendisinin üretmesi çok özel aslında. Çok fazla var mı öyle ki bilmiyorum dünyada.

Tamer Karadağlı: Ne yazık ki yok. Yani bunu da bizim çok doğru bir şekilde anlatabilmemiz gerekiyor. Dünyaya değil, önce kendi insanlarımıza anlatabilmemiz gerekiyor. Çünkü bizim bir fabrikamız var. Bütün her şeyimizi kendimiz yapıyoruz. Kostümlerimizi kendimiz yapıyoruz. Perukları kendimiz yapıyoruz. Ayakkabılarımızı kendimiz yapıyoruz, her şeyimizi kendimiz yapıyoruz ve dünyada eşi benzeri olmayan bir şey bu.

“Hizmet ederek aslında borcumu ödemeye çalışıyorum”

Seyirci sorusu: (Devlette görev alma) İç motivasyonunuzu merak ediyorum bu görevi almakta?

Tamer Karadağlı: Bunu her fırsatta dile getiriyorum, ben şanslı bir insanım. Çünkü yaptığım işler ya da yaptığım işlerin çoğu çok güzel reytingler aldı, çok izlendi. Çocuklar Duymasın’ın tekrarları bile hala reyting alıyor. Biz çekimleri 10 sene önce bıraktık ama bugün 4-5 kanalda birden gösteriliyor. Dolayısıyla ben bu ülkede yaptığım meslekten dolayı çok şeye sahip oldum. Yani parayı, şöhreti, sevgiyi bu ülkede kazandım ben. İyisiyle kötüsüyle kötü günlerim oldu, iyi günlerim daha fazla oldu ve benim bir çeşit borcum olduğuna inandım. Madem bu kadar çok şey verdi bu meslek bana, bu roller bana, şimdi bir şekilde geri vermek için hizmet ederek aslında borcumu ödemeye çalışıyorum. Bu bitecek bir borç da değil aslında çünkü ben ülkemi çok seviyorum. Bir şeyler yapmak için de uğraşıyorum. Belki de yaşadığım her şey, çektiğim bütün diziler, bugüne kadar yaşadığım her şey beni bugüne hazırladı belki de. O yüzden de evet, bu parayla yapılacak bir şey değil. Bu içten yapmanız gereken bir şey. Çünkü mantıklı olarak baktığınızda özel sektörden böyle bir devlet işine maaşlı çalıştığınız bir yere girmezsiniz. Bunun tek sebebi evet, vatanıma olan borcum.

Seyirci sorusu: Globalleşen dünyada Türk kültürümüzü ve milli kültürümüzü, milli değerlerimizi yok etmeye yönelik diziler, sinemalar çekilebiliyor. Siz bu kadar milliyetçi refleksleri olduğuna inandığım bir kişi olarak bize zarar verebileceğini düşündüğümüz projelerde yer alır mısınız? Birincisi bu. İkincisi, siz genel müdür olduğunuzda kendi camianızdan çok tepki çektiniz. Bunun sebebi size göre neydi?

Tamer Karadağlı: İlk sorunun cevabı almam. Çünkü ne yazık ki yaşımız ilerledikçe ya da işlerin içine daha çok girdikçe birçok şeyi çok daha farklı değerlendirmeye başlıyorsunuz. Eskiden işte biraz önce anlattığım gibi filmlere giderdim, yabancı filmler. Benim yaşıma yakın insanlar varsa hatırlar, “Rambo” vardı bizim zamanımızda. “İlk Kan” filmine gittiğimizde sinemadan çıkarken herkes Rambo gibiydi. Onun gibi yürüyorduk, gidip bit pazarından Amerikan parkası aldığımı hatırlıyorum. Özeniyorsunuz. Sinema, Amerika'nın İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra özellikle dünyayı domine etme yöntemidir aslında. Kendi yaşam şekillerini sinemayla birlikte diğer toplumlara aslında empoze etmeye başladılar ve biz bunları farkında olmadan almaya başladık. Bunu fark ettiğimiz zaman daha çok kendi içimize dönmeye başladık. Yani evet onlar kendileri için en doğrusunu yapıyor olabilir ama ben de kendi ülkem için en doğrusunu yapmakla mükellefim. Bu vatanperverlik hissini bence herkesin duyduğunu zaten düşünerek bunları söylüyorum.

Benim için de en önemli şey kendi ülkem. Önce kendi ülkemin kalkınmasını, kendi ülkemin işlerinin daha iyi olmasını isterim. Evet, yabancı filmleri seyrediyoruz. Ben de keyif alıyorum. Ama keşke benim ülkemde onlardan çok daha iyi filmler yapılsa, daha iyi işler yapılsa ki birçok anlamda da zaten inanılmaz bir ivme sağlamış durumdayız başka sektörlerde. Biz Devlet Tiyatrolarını şu anda konuşuyoruz. Devlet Tiyatrolarının gücünün biz bile farkında değiliz. Dünyada aslında Devlet Tiyatrolarının bir benzeri yok. Biz aslında hep tevazuyla, estağfurullah işte çok iyi rakamlara geldik, çalışıyoruz diyoruz ama gerçekten inanılmaz işler yapıyoruz.

İkinci sorunuza gelince, bu tepkiler her zaman olacaktır. Bu sadece bana özgü olan bir şey değil. Devlet Tiyatrolarında ya da belli kurumlarda ne zaman birileri böyle bir makama gelmiş olsa her zaman bir dedikodu olacaktır, konuşma olacaktır. Devlet Tiyatrolarında bunun olmasının sebebi benim ismim bilinen bir isim olduğu için ve basının da ilgisini çektiği için. Bunun çok fazla önemi yok. Ben onlara bakmıyorum zaten. Çünkü onlara bakıyor olsam işimi yapamam.

“(Yapay zeka) Neyin gerçek, neyin sanal olduğunu artık bilemiyoruz”

Seyirci sorusu: Hem dublaj olsun hem de film ve dizi çekimlerinde yapay zeka kullanımı epey arttı. Sizin bu konu hakkında düşüncelerinizi merak ediyorum ve hiçbir projenizde yapay zeka kullandınız mı veya kullanmayı düşünüyor musunuz?

Tamer Karadağlı: Hayır, henüz kullanmadım. Hatta bunun tartışmasını da ara ara bizler de yapıyoruz. Çünkü belki de yapay zeka bizim işlerimizi elimizden alacak. Geçen seneydi galiba, Instagram'da kendi sesimi duydum. Sesimi klonlamışlar. Bir şey anlatıyorum ben. Hemen avukatıma gönderdim. Sonra da silinmiş. Bu çok da tehlikeli bir noktaya doğru da gidiyor. Yani neyin gerçek, neyin sanal olduğunu artık bilemiyoruz. Birbirine geçmeye başladı ve çok tehlikeli bir şey bu. Benim yüzümü klonlayıp bir filmde oynatabilirler. Her şeyi yapabilirler. Olmadığınız bir mekanda, bir yerde hayır ben oraya gitmedim dersin, hayır bakın varmış burada diye gösterebilirler.

Seyirci sorusu: Sanatçı, bürokrat oldunuz. Siyaseti düşünüyor musunuz?

Tamer Karadağlı: Hayır. Çünkü her ne kadar devletin bir kurumu da olsak Kültür ve Turizm Bakanlığının altındaki bir kurum da olsak, burası bir sanat kurumu. Ben en iyi yaptığım şeyle aslında iştigal ediyorum. Ben bunun dışında bir şey yapamam. O yüzden de şu anda siyasetle ilgili bir şey düşünmüyorum. Bu görevim ne kadar daha sürer onu da bilmiyorum. Sürdüğü yere kadar çünkü hiçbir koltuk bizim değil. Biz sadece geçici sürede oradayız. Bittikten sonra da işimi yapmaya devam edeceğim ben. Diziler çekeceğim, filmler çekeceğim. Seslendirme yapmaya devam edeceğim. Özledim de ona aslında biraz.

Barışkan Ünal: Oyunculukta emekli olmak yok diyorsunuz.

Tamer Karadağlı: Oyuncunun emekli olma şansı yok ki. Ayakta olduğum sürece, aklım başımda olduğu sürece kendi işimi yapmaya, oyunculuk yapmasam bile yapımcılık belki yaparım. Başka gençlere şans veririz, onların önünü açmak için uğraşırız. Çünkü benim kanıtlayacak bir şeyim yok artık. Biraz önce de dediğim gibi çok güzel işler yaptım. Allah birçok oyuncuya benim yaşadığım şeyleri nasip etsin. Bu büyük bir lütuf bence, şükrediyorum onun için de. Hala yolda yürürken, hani yürüyemiyorum yolda, Tamer abi, Haluk abi bir fotoğraf çektirebilir miyiz? Ne kadar özel bir şey, ne kadar önemli bir şey. Dolayısıyla bu konuyla ilgili oyunculuk yapayım, rayting rekorları kırayım gibi bir şeyim yok. İçimde öyle bir durum yok ama gençlerin belki önünü açmak adına bir sürü şey yapabiliriz bu görevden sonra.

(Bitti)